Photo shot by rovingroxie at one cold morning in Ankara, Turkey     Being submerged astray into the coldness of your indifference is like walking in a foggy morning.   I am unsure whether I’ll be able to escape the bleak and blurred segment of thy path but I still braved the uncertainties and hold on to my chances of witnessing the glorious sun , ☀️ shining on me and giving me some much needed warmth.  

Kay gulo ng mundo,paikot-ikot na parang gulong. Uurong ba o susulong? Bakit nga ba ang daming bumubulong? Paano ba makaka-alis sa pagkakakulong? Sino ang tutulong? Saan maaring idulong? Ano ba ang mali? Ay ewan! Ilang araw nang hindi mapakali. Hinahanap ang dating ngiti. Kaya kahit panandali, ako'y dali-daling magkukubli. Magbabakasakali! Lilisan sa silangan patungo sa kandungan ng kanluran. Susuyudin ang mahabang lansangan. Malayo sa kamalasan. Kakalas sa nakaraan.  Iiwan ang mga alinlangan. Hahanapin ang lunas sa mga bakas ng kawakasan. Maglalakbay na 'sing bilis ng pana na 'di alintana kung saan tatama. Tatama na! Itatama na! Tama na! Aabutin ang mga tala at aasang makita ang taglay nyang kislap. Yayakapin ang alapaap. Nang kapayapaan ay malasap. Panalangin ko sa poon. na makamtan ang mga sagot. Doon kung saan walang poot at lungkot. Sa dako paroon.

A morning walk in Boracay, Philippines Two separate souls.    Struggling to sail afloat while soaked by the salts of their sorrow.    Soaring the stars while stuck by their own sanity.    Surviving the sultriness of the sun while savoring the sweetness of their sojourn.    Screaming in silence while scribbling their stories.    Someday they will stop their search and sit by the shore to see the surreal sunset with another sacred soul.